De voorbije week

De voorbije 10 dagen waren zwaar. Fysiek en mentaal. Een ganse week sliep ik slecht. Niet in slaap geraken en de slaap zelf was ook niet echt kwalitatief. Niet alleen voor mezelf was het zwaar maar ook voor mijn familie. En zo treur je niet enkel voor je eigen verdriet, maar ook voor het verdriet van een ander.

Ik kan wel zeggen dat onze familie zich een voorbeeld kan noemen in hoe ze hebben omgegaan met het hele gebeuren. Mijn ma en haar broers, gewoon, iedereen die hielp om alles te regelen. Zonder geruzie, maar in alle rust met respect voor elkaar en elkaars wensen. Ook was het dankzij pepe, die zo goed voorbereid was. Hij had het grotendeel op papier gezet. Waar hij opgebaard moest worden, zeker geen kerkelijke dienst, in Ieper begraven zijn, enz.

Dat maakte het makkelijk om knopen door te hakken.

Ik heb voor de ceremonie een tekstje geschreven en voorgelezen. Toen besloot mijn ma ook iets te schrijven en mijn zus ook. Dat maakte het afscheid persoonlijk en mooi.

Het was een mooie dag. Hoe raar het ook klinkt. Als familie bij elkaar. Het lijkt ook zo raar soms, achteraf bij de rouwmaaltijd. Dat je zit te lachen te vertellen onder elkaar, terwijl je twee uur ervoor de tranen uit je lijf hebt gesnotterd.

Hoe vlug het kan gaan, denk ik nu en dan wel eens. Wat me nog meer motiveert om dat uitstelgedrag van mij wat te proberen aan te pakken. Klein te beginnen 🙂 zoals de strijk van vanavond morgen meteen in de kast gaan leggen  😉 Maar, mij ook opgeven om mee te doen aan het toneel Ên het goede voornemen om iedereen die ik ken een gelukkige verjaardag te wensen PLUS een kaartje te versturen! Dankzij een handige app vergeet ik het niet, want die stuurt de week Ên twee dagen ervoor een herinnering. Geen excuses meer!

Mijn Amerikaanse schoonbroer is de eerste gelukkige.

Advertenties