Poging 72581

 

 

Amai, 5 maanden is het geleden dat ik nog iets heb neergetokkeld. Toch had ik gisteren 15 bezoekers. Hier en daar vind er nog eens een verwaaide ziel de weg naar mijn paginaatje.

Ik had er opeens weinig zin meer in. Grotendeels omdat ik gewoon andere dingen voorop stelde.

Slaap, bijvoorbeeld. Onze kleinste ‘pernukkel’ sliep door aan 7 maanden. Hij wordt er binnenkort 11. De dagen, maanden dus, nadat hij doorsliep zijn we stilletjes aan wat later in ons bed beginnen kruipen. Ik had precies het gevoel of ik wilde wat zeteltijd inhalen. Gewoon, ploffen en niets doen. En andere dingen.. Alles behalve schrijven.

Al een tijdje terug begon ik zo weer goesting te krijgen. Woorden die begonnen rondzweven in mijn hoofd. Thema’s, ideetjes om uit te schrijven.

Niet alleen schreef ik niet meer, ik las ook niets. WordPress werd van tablet en telefoon verwijderd. De blog verwijderen daar heb ik nooit aan gedacht. Die fout had ik al eens gemaakt en ik had er nadien wel spijt van. Dat is nu het leuke van een blog. Niets moet, alles mag. Van mij. Het enige spijtige is misschien dat er mensen afhaken.

Vandaag slaapt de kleine zijn tuk uit. De oudste kijkt tv. Ik zou eigenlijk moeten een taart bakken en strijken. En daarvoor nog eerst eens mezelf douchen. Ik had mezelf een half uurtje beeldschermtijd gegeven maar jah. Who am I kidding. Da’s te weinig. ’t Is bijna 9u30 en ik zit hier nog.

Amber piertelt van niets. Behalve tussenin eens komen om haar nagels te lakken (mama, mag ik ankeblief nagels), kruipt ze terug in de sofa. Na een tijdje zal ze zich wel beginnen vervelen. Ondertussen profiteer ik er nog eventjes van.

Een nieuwe poging om dus…

  • te schrijven: hier en daar een postje denk ik, we zien wel hoe het gaat

 

  • te haken: een redelijk groot project is af geraakt. Amber haar zeemeerminnenstaart. Het kreeg me terug zin krijgen in meer en een nieuw projectje is al terug opgestart.

 

  • te sporten: een verwrongen nek met als gevolg een week en een half thuis  + wat oplapwerk bij de kine slash osteopaat. Ik moet de raad van die mensen toch eens beginnen opvolgen. ‘Zwemmen is een goede sport, voor je spieren en rug’. Keer op keer krijg ik dat te horen. Die rugschool dat doe ik niet, maar werd geadviseerd om elke dag mijn onderste buikspieren te trainen. ‘Een corset maken’, noemen ze dat. Mja, ik zal het toch maar eens doen zeker. Met goede moed een keer of drie mijn oefeningen gedaan. Andere keren alweer vergeten te doen (geen leegzakkerij, echt waar vergeten!!) . Er word dus nog aan gewerkt. Planking kwam ook ter sprake. Ikke? Planking? Pffft. 1 maal per week gaan zwemmen, doen we dus. Gelukkig doe ik dat enorm graag.

 

  • te vermageren: lukt me eigenlijk vrij goed. Ik weeg nu zo rond de 70. Mijn grens is 71. Ik geef mezelf een kilo  ‘speling’. Als ik 70 weeg mag ik dus wel eens ‘foert’ zeggen wanneer ik wil, tot de 71 er staat. Elke week sta ik op de weegschaal. Ik hoef dus niet constant op mijn lijn te letten. Ik ben in de fase van stabiliseren. Gisteren zag ik zelfs terug de 69,2 staan. Minder moet ook niet hoor. Oeh, dat wil dus zeggen dat ik 2 kilo speling heb. Yes!

 

 

Advertenties

Reboot

dsc_0001_11.jpg

De kerstboom is in de eerste fase van afbraak. Ze is helemaal gepluimd. Het kerstgerief zit in de box, klaar om naar boven gesleept te worden. O wat haat ik toch gesleep naar boven. Wij alletwee hier. Bewijst de ‘tussenstop’ in de dressing op ons eerste verdiep. Dat doen we dan zo. Moet er iets naar het tweede, dan belandt dat op het eerste, om dan een maand nadien ofzo op het tweede te belanden. Werkpuntje. Het zal allemaal beteren(o ijdele hoop) als onze opslagplek boven wat gearrangeerd is. Er staan nu al drie gelijke rekken, klaar om geordend te worden. Momenteel fungeert Emiel zijn kamer als opslagplaats. Je kent het misschien wel:

‘Wat gaan we hiermee doen’

‘Goh, naar hele boven?’

‘Aja!’

-Belandt op eerste verdiep-

Maar dat zal denk ik allemaal opgelost geraken als alles boven een deftig plaatsje krijgt met allemaal gelijke curverboxen, gelabeld enal. Oeeeeh ik verlang al! Er wordt aan gewerkt! Dan zien we het misschien wel zitten om alles wat naar het tweede moet, weg te zetten. Hoewel de aard van het beestje… Maar we zijn positief!!

WANT dames en heren. Ik moet het toch eens over voornemens hebben zeker? Ik ben al een tijdje bezig met een proefprojectje voor mezelf, zijnde het gebruiken van een bullet journal. Meer info vind je hier.

Kort uitgelegd: Een bullet journal is een systeem om je leven en alles wat daarin gebeurt, goed te organiseren zodat je werkelijk dingen gedáán krijgt, in plaats van ze vooruit te schuiven, half te doen, niet af te werken,… Het uitgangspunt is dat je in plaats van losse lijstjes hier en daar (als je die al hebt), 1 schrift bijhoudt en daar mee aan de slag gaat. Je maakt er een eigen agenda in, maakt to-do lijstjes, vinkt die af, verplaatst ze indien nodig, … Je maakt er ook lijstjes in zoals wat heb ik nodig als ik op reis ga, welke boeken wil ik nog lezen, wat wil ik dit jaar nog doen of bereiken… Voor de volledige uitleg verwijs ik liever naar de link en er zijn ook Nederlandstalige filmpjes van de vinden op YouTube. Ik heb er even over gedaan eer ik snapte hoe het werkt en wat voor mij de beste manier is om er mee om te gaan. Ik ben er nog niet helemaal uit omdat ik mijn bullet journal wil combineren met mijn eigen agenda (google calendar) en ik daarbij geen dubbel werk wil doen.

Waarschijnlijk is dit wel allemaal chinees.. Maar je moet het je vooral niet aantrekken. Het feit is, ik wil me beter organiseren en zoek hierbij verschillende manieren. Planning is daarbij een grote troef. Het opschrijven ook. Het brengt me rust en zekerheid dat ik het allemaal wel zal gedaan krijgen. Nu nog mijn autistisch kantje die moet leren omgaan met veranderingen (in die gemaakte planningen) en we zijn er! Maar dat lukt wel hoor.

Samen met dit maak ik ook terug een eindje gebruik van een weekmenu. Nu ik thuis ben gebeurt dat op een vaste dag en doe ik de dag er na boodschappen. Als ik terug deel ga nemen aan het leven van de werkende mens dat zal dit met mijn wisselende uren terug wat inplannen zijn, maar hey, kleine efforts maken grote winsten! Bovendien werkt dit systeem minder afval in de hand en minder impulsieve aankopen. Ik kijk eerst even rond wat ik nog liggen heb en aan de hand daar van maak ik op wat we gaan eten de komende week. Ik kijk ook naar mijn agenda die week. Heb ik veel te doen wordt het iets makkelijks en omgekeerd, heb ik meer tijd dan kan er wel eens iets anders vanaf. De laatste tijd is optie 1 veel van doen!

Waar ik al een tijdje bij mezelf aan werk is, het meer op tijd komen. Ik zeg wel ‘meer’ op tijd komen want echt, met een baby in huis is dat nogal moeilijk soms! Maar ik doe mijn best! Als laatkomer is op tijd komen een opgave. En je moet het mij niet zeggen van ‘ewel vertrek gewoon op tijd, wat is er daar nu zo moeilijk aan’. Wel, moest het zo simpel zijn dan zou iedereen wel op tijd zijn niet? Laatkomers begrijpen mij, op tijd komers waarschijnlijk niet. Waarom ik dit wil aanpakken heeft eigenlijk een simpele reden. Als ik ergens dreig te laat te komen, dan jaag ik mezelf enorm op. Ik krijg stress, ik krijg een kort lontje, ik voel vanalles! Behalve de rust van ‘oh, ik heb nog tijd over’. Ik was dat zo grondig beu, dat ik vanaf nu wél al vele keren op tijd bij die doktersafspraak zat, of bij kind en gezin, of gelijk waar ik een uur heb afgesproken. En ja, ik merk duidelijk verschil bij mezelf. Ik ben die momenten rustiger. Ik probeer de tijd die ik nodig heb om klaar te geraken + de de tijd die ik nodig heb om er te geraken, beter in te schatten.

Soms vraag ik me af, jongens toch, ben ik nu zo een raren aap, die zoveel moeite moet doen om haar leven hier en daar op de rails te houden?

Wat ik ook al een tijdje doe, is meer afstand nemen van sociale media. Zo ben ik minder actief op FB, of ik reageer toch zelden nog op zaken. Ik lees momenteel ook minder blogs en schrijf er ook wat minder momenteel. Het ligt allemaal wat plat omdat ik me ook terug wat meer wil focussen op mijn andere hobby, het haken. Ik heb enkele projectjes in mijn hoofd waar ik graag aan zou beginnen. Resultaten volgen misschien nog.

In ieder geval. Meer voornemens heb ik niet, behalve verder doen zoals ik bezig ben. Pretty good, al zeg ik het zelf!

 

Rest me nog jullie allemaal het beste te wensen voor het nieuwe jaar. Met als grootste wens misschien een goede gezondheid, voor jezelf én voor je naasten. En als je voor uitdagingen staat in dit nieuwe jaar dan hoop ik dat je de kracht vind om die uitdagingen aan te gaan en om er met volle moed en goesting tegenaan te gaan! En om tegenslagen en mindere momenten te zien als kansen om uit te leren en die om te buigen in iets positiefs!

 

Een bewogen jaar

2014

Een jaar niet zonder slag of stoot. Ik heb er eventjes over moeten nadenken, over wat ik wel of niet in dit blogje ging schrijven. Ik post niet zoveel maar toch denk ik er soms dagen over na. Niet constant, maar meestal zweven de woorden een tijdje rond in mijn hoofd, vooraleer ze hier komen. Tja, ik ben een peizer, een denker. Daarom voelt het vaak zo goed, eens ik er een gedacht van maak en alles wat hier in het koppie zit op te schrijven. Vaak wil ik ook meer tijd maken om te schrijven, maar voorlopig lijk ik daar niet zoveel zin in te hebben. Hoewel ik het graag doe. Maar kijk dat is dan weer de aard van het beestje, om uit te stellen 🙂

Bereid u voor want ’t is ne langen…

Eigenlijk wil ik beginnen met het einde van 2013. De nacht van 30 op 31 december, toen ik in het ziekenhuis lag. Ik werd naar het spoed gevoerd. De ganse dag had ik hoofdpijn. Die startte van ’s morgens vroeg en werd alleen maar erger. Dafalgans van een gram hielpen niet en op den duur kon ik bijna niet meer bewegen van de pijn, die erg gecentreerd op een bepaald punt in mijn hoofd drukte, als een steen die elk zenuwcelletje plet, waardoor mijn lijf ineenkromp. De dokter kwam. Ik mocht een migrainepil nemen dat Davy ooit eens voorgeschreven kreeg maar niet nam. Daarboven kreeg ik nog een zware pijnstiller. Als die niet hielp moest ik naar spoed. En die hielp niet. Naar spoed dus.
Daar zaten we in de wachtzaal. We deden het woord alle eer aan. We wachtten. Tot ik misselijk werd en D. teken gaf dat ik misschien moest overgeven. Dan waren ze daar vlug, met hun witte jassen en karreke. Ergens in dat moment, was het er voor of er na, begon mijn neus hevig te bloeden. Het ging over en liet een grote klonter na die ik achteraf zo uit mijn neus kon halen.

Ik ben bang.
Ik heb een kind.
Ik heb een lief.

Je moet onder de scanner. We denken een migraineaanval of een virale hersenvliesontsteking. Maar als we die testen met een punctie dan is dat erg pijnlijk. We geven je een baxter met nog pijnstillers. Hoe groot de cocktail was die ik al binnen had, had je me ze in 1 hand getoond ik ging je zot verklaren. Ik neem zelden pijnstillers. Ik geef mijn lichaam ruim de tijd om zelf te vechten en meestal overwin ik alle kwaaltjes zelf. Deze keer ging ik haast smeken om alles te geven wat ze hadden, opdat de pijn weg zou gaan. Ook de angst, want nu begon ik toch wel ongerust te worden. Voor het zelfde geld is het een tumor en is het hier gedaan met mij, kunnen ze die niet opereren en moet ik gaan. Of kunnen ze die wel wegdoen en ga ik afzien. En ik heb een kind. En een lief.

De denker in mij ligt op een karretje onderweg naar de scanner. Twee moest ik er doen. Ondertussen sijpelt de baxter door. Ik ga in de scan, ik kom er uit en de pijn is weg. De pijn is weg!! Heavy shit dat baxterspul. Niets te zien op de scans, ik ben zo blij! Ik moet overnachten, ter observatie. Eens de pijnstillers uitgewerkt zijn mag ik naar huis. Het is de 31ste. Ik heb geen oog dicht gedaan want naast de kamer ligt een vrouw die ijlt van de pijn. ’s Morgens komt de dokter. De pijnstillers worden afgebouwd en als de pijn wegblijft mag ik naar huis. Rond 16u mocht ik gaan. De dag erna had ik over gans mijn lijf spierpijn en hoofdpijn. Vooral dat eerste. Elke aanraking slechts met het topje van een vinger deed pijn. Tja, de dag erna was het over. Wat het was, echt uitsluitsel heb ik niet gekregen. Het begin van 2014.

De tijd die volgt, voel ik me raar. Het slaaptekort van de voorbije dagen eist zijn tol denk ik. Ervoor voelde ik mij ook al niet 100%. Ik stel me vragen bij alles. En nu ben ik moe. Ik kan me niet concentreren, ben futloos. De dagen erna probeer ik te recupereren maar het lijkt me niet te lukken. Elke dag moet ik precies meer moeite doen en na een week sleep ik me door de dag. Al enkele dagen kan ik niet slapen. Ik denk. Maar het is niet gewoon denken. Ik pieker. Over alles. Over de kleinste dingen maar dan ook over de grotere zaken. Waar ben ik mee bezig? Ben ik wel goed bezig? Wat drijft me? Niets drijft me? Ik slaap bitter weinig, kan moeilijk uit bed en ’s avonds lijk ik me beter te voelen, maar dan komt de nacht. Dan sta ik op en begin ik een film te kijken. The place beyond the pines. Ik huil. Ik huil en kan niet stoppen met huilen. Ik lijk op. Ik blijf huilen. Ik voel mij niet goed. Ik bel de dokter…

En zo begint het jaar. Ik lijk een schim van wie ik ben en ben al mijn zelfvertrouwen kwijt. Na twee weken wil ik terug zijn wie ik was, maar ik mispak me en het verdict luidt. Vier maanden thuis, drie maanden part-time werken en vanaf Juli ben ik klaar om terug 4/5 dienst te werken.

Wij hebben als gezin een ware storm doorstaan. Mijn negativiteit in het begin, je kan het je niet bedenken hoe vlak mijn gevoelens waren… Hoe oppervlakkig ik geworden was.. Wat kon het mij schelen? Zelf mijn dochter zag ik liever slapend in haar bed boven dan beneden in haar park.. Ik geef toe dat ik de zorg alles behalve leuk vond, en ik ben nu zo blij dat het schaap nog zo klein was. En hoewel het huishouden grotendeels op D. zijn schouders viel, hij nam zijn taak goed op hem.
Hij zag af, en ik zag aan hem dat het zwaar was. En ik zag aan hem hoe content dat hij was, toen ik opeens zin kreeg om iets te doen. Al was het maar de kleine verversen. Beetje bij beetje kwam ik er door. En hoezeer ik er tegenop zag om de berichtjes en telefoontjes die ik kreeg te beantwoorden, hoezeer ik het bijna haatte om de bezoekjes te ontvangen. Toch had ik er deugd van. Hoezeer ik er tegenop zag toen D. mij bijna verplichtte om mee te gaan naar buiten. Zoveel had ik toch deugd van.

Beetje bij beetje herstelde ik. En ik ben er door. Ik ben niet beschaamd, dat ik een depressie heb gehad. Ik ben niet beschaamd dat ik me er deftig voor heb laten begeleiden. In tegendeel. Door erover te spreken merk ik dat vele mensen de dialoog aangaan en ja, hun eigen verhaal komen te vertellen. Soms gelijkaardig. En ook ik bevestig de cliché: ‘Dat had ik van jou niet gedacht, alé zeg, dat jij dat kon hebben’. Lieve mensen, niemand is er vrij van. Het ligt enkel aan jezelf of je er iets aan doet of niet. De bal ligt in jouw kamp. Nou die bal heb ik er lekker uitgekieperd. Want nu geniet ik van mijn gezin, van dochterlief, van verbouwingen, van mijn job, van mijn leven, van mijn hobby. Ik heb een mentale klik gemaakt. Ik ben meer relax. Ik maak me niet meer zoveel druk. Ik voel mij normaal!

Ik probeerde over mijn herstel zelf niet te bloggen, omdat ik deze schrijfsels niet te negatief wil kleuren. Hoewel minder leuke momenten ook de revue passeren ging dit me dit iets te diep. Moest ik anoniem bloggen ging ik heb wel gedurfd hebben. Maar kijk, nu het voorbij is schrijf ik het graag voor je neer.

Het lijkt me een lange epistel te zijn (ben je er nog??) dus laat me nu gewoon maar verder gaan met het voorbije jaar!

Dit jaar probeerde ik ook het contact met mijn vader te herstellen. Een laatste poging, die mislukt is. Het is zo dat het moet zijn en ik heb er vrede mee.

Ik werk in een andere groep, omdat ik parttime begon en er geen parttime vrij was waar ik zat. Dit geeft mij uitdaging. Het geeft mij zin.

Dit jaar verbouwden we een groot deel van ons huis. We woonden bijna drie maand bij mijn moeder met ons 1 jarige. We hebben nieuwe riolering, nieuwe vloer, nieuwe plafonds, nieuwe muren, een entree. Zoveel voldoening!

We kochten een nieuwe auto. Een peugeot partner. Een excellente koop! Wat een handig karretje! Wie van de twee met ‘de Meriva’ de deur uit moet, lijkt gestraft want we zitten zo graag in onze ‘family wagen’.

Voor het nieuwe jaar, om het blogje toch een positieve switch te geven, zal ik je mijn nieuwe voornemens met veel plezier meegeven:

– Stoppen met nagelbijten: het is een ramp die nagels.
– Meer chillen: doe ik al, laat ons dit gewoon zo houden.
– Minder scheetjes laten: ze beginnen gewoon te komen zonder aankondiging, dat kan toch niet zo verder. Gênant hoor.
– Vaker de boven doen: Every year.. maar dit jaar echt! (en de ruiten, en het stof)
– Regelmatiger bloggen: hoewel, voor wie zijnen heilig eigenlijk 😉 Hey, kijk eens naar mijn jaarrapport?! “In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 820 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 14 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.” Magere troost hoor, als ik er hier zie die 22 duizend bezoekers hebben of zelfs meer 😉 Maar hey, hoe leuk ik het ook vind dat mensen mijn krabbels graag lezen. Ik sta er niet zo vaak bij stil. Maar, misschien schrijf ik volgend jaar nen opera vol!
– Elke dag buiten kruipen. (behalve als ik een dag werk want daar komt ik al genoeg buiten) Maar echt, vanaf NU dus neem ik me voor om wanneer ik thuis ben met de kleine, elke dag buiten te komen. Al is het te voet naar de winkel, of het blokje om. Buiten gaan moet ik. Te voet of met de fiets, auto telt niet.
– Meer familie bezoeken. Ja kijk, ik heb geen nine to five job en twee op vier weekends werken, dan wil je het vrije weekend houden voor je gezin, of gewoon thuis zijn. Familie bezoeken dat komt er wel van maar niet zo frequent. Laat ons dat wat meer doen want eigenlijk is het altijd wel gezellig!
– 70 Kilo wegen. Ik wil deze zomer 70 kilo wegen! Jaaaren geleden is dat. Ik denk haalbaar.
– Sporten. We wachten op de basic fit, goeikoop zweten. Wat wil je nog meer.
– Vaker naar de kapper gaan. Twee keer heb ik mijne froufrou al zelf bijgesneden sinds mijn nieuwe coupe. Scheef en nog schever tot het zo kort kwam dat ik tegen mezelf moest zeggen: ‘komaan fitte! Nu moet je het goed doen of het trekt op de zak!’ Volgende keer ga ik best naar mijn ceedeetje. Jammer dat hij zoveel kost.

… Mijn hersenspinselkrabbels …