Superoogstbloedmaan

Vanavond is het superoogstbloedmaan.

Klinkt een beetje freaky, vind je niet? Als het volle maan is dan slaap ik altijd slecht. Geloof het of niet. Slaap ik slecht dan denk ik, het zal wel volle maan zijn. Keer op keer is het zo.

Volle manen lokken ook bevallingen uit schijnt het. Iets met zwaartekracht en vruchtwater enzo. Het fijne weet ik er niet van. Ik hoop het alleszins. Volgens Ollie (mijn Gyn. Hij heet Olivier, ik noem hem Ollie) ben ik uitgerekend voor morgen. Laat die maan dus zijn werk maar doen!

Wat nog zou werken om de bevalling op te wekken:

  • Ananas eten: vooral de harde binnenkern. Heb ik twee weken geleden gedaan, zo hopeloos was ik. Dus ik maar sjieken op die harde binnenkern. Mijn tong lag open en ik had het zuur. Dat combineerde ik dan met:

 

  • Tonic: Ik lust het niet zo als het niet in combinatie met Gin voor mijn neus staat. En toch.. een mens kan rare dingen doen.

 

  • Tepels masseren. Uren aan een stuk, in intervals. Men raadt aan olie op je vingers te smeren om geen irritatie te hebben. Euh. Nee dank u.

 

  • Seks hebben: ik ben geneigd er in te geloven maar goesting, nu? Niet echt.

 

  • Twerken: Er gaat een fimpje rond waar een vrouw staat de dansen tot haar water breekt. Ik vroeg me af wat twerken is en zocht het op: Bij twerking is het de bedoeling om je billen naar boven en beneden te bewegen in korte bewegingen. Door kortaf je lichaam op en neer te schudden probeer je je kont op en neer te shaken zodat er een herhalende beweging ontstaat. Je kunt variaties bedenken door je handen op je heupen te leggen of tegen een paal of muur op te twerken. Ook kun je tegen de muur gaan staan om zo je heupen te bewegen. 1 Woord: HAHAHAHA!

 

  • Trappen op en af lopen: fysiek gewoon niet mogelijk. Ik moet al gaan zitten bij 1 keer naar boven gaan.

 

  • Wonderolie nemen: Dit lokt wel diarree uit. Maarja, dan heb je ook geen fleet meer nodig net voor je bevalt. Pro en contra’s he.. pro en contra’s…

 

  • Verder is er nog pikant eten, wandelen, frambozenbladthee drinken, drukpuntmassage, …

 

Alle gekheid op een stokje.. Die kleine zal er pas uitkomen als hij/zij er klaar voor is.

Dan zal ik misschien ook stoppen met dwaze dingen doen, zoals azijnwater op Amber haar haren spuiten. Maar da’s een ander verhaal…

 

 

Advertenties

En vervolgens…

De drie laatste weken zijn ingegaan. Vanaf nu begin ik nu en dan de vraag te krijgen, of ik het zie zitten. Mensen wensen me ook succes en een goede bevalling. Ik vind dat wel lief. Ik sta er nu en dan bij stil maar ook niet te veel. Je weet niet wat er zal komen en hoe het zal verlopen. Ik hoop natuurlijk stiekem dat het zo is wat ‘ze’ zeggen: dat een tweede vlotter gaat. De eerste floepte er uit na negen uren. Een uurtje of vijf voor nummer twee en ik ben content.

De eerste bevalling was een ‘droom’. Eentje zoals in de boekskes. Weeën begonnen ’s nachts en kunnen bevallen zonder pijnbestrijding. Dat was één van mijn ‘doelen’. Geen epidurale. Ze bekeken mij nogal schaapachtig aan toen ik dat zei in het ziekenhuis. Ik vind het niet evident nee, een prik in je ruggenmerg. Voor mij is het nog steeds iets abnormaals inspuiten en dat kan niet zonder risico zijn (al zijn die wel erg miniem, dat weet ik wel). Geen paniek voor de epi-gebruikers! Het is veilig. Maar als het even kan, liever zonder. Ik hoop dan ook dat ik het terug een tweede keer kan. Soms twijfel ik daaraan. Er is iets van het onbekende dat mij niet afschrikt. Als ik niet weet wat komen zal, ben ik er minder bang van en zie ik het veel beter zitten dan iets dat ik al heb meegemaakt of weet van heb.

Ik weet nog dat ik na de bevalling duizend man sterk was. Je lijf draait op adrenaline. Enkele uurtjes slaap is ‘voldoende’ om de kraamtijd in het ziekenhuis te doorstaan. En ik heb daar van genoten. De maanden daarna stapte ik door het leven als kersverse moeder alsof het niets was. Alle kleine probleempjes vlotjes doorstaande, samen met D. Tot ik terug moest gaan werken en na 4.5 maand ziek thuisbleef. Als een geslagen hond. Een grote klop gekregen van de man met de hamer. Drie maanden thuis en drie maanden part-time werken zorgden ervoor dat ik terug even sterk alles terug kon opnemen. Nog beter dan voordien. Ik heb mezelf dan ook goed verzorgd en mij laten verzorgen wanneer het nodig was op de gepaste wijze. Daar denk ik soms aan. Maar niet te veel. We pakken het gelijk het komt.

Verder denk ik ook hoe mijn tweede spruit er uit zal zien. Zal het ook eentje zijn met donker zwart haar zoals Amber. Of misschien toch een rostje met flaporen 😉 Klein, groot, dik, smal? Zal het ook zo guitig lachen, zal het een vroege of late kruiper zijn, even spontaan als zus of helemaal anders van karakter? Blauwe heldere kijkers zoals Amber of donker zoals ik?

Ik verlang om Amber voor te stellen aan haar nieuwe broertje of zusje. Om haar te laten helpen met verzorgen, om haar de baby te laten vasthouden, het te knuffelen, te bedebbelen en te bekeppen.

We zijn er helemaal klaar voor! Nu nog de baby er vlotjes uit zwieren. Komt in orde 😉

 

Een zwangerige zomer

Het is vakantie. De bijna drie jarige kleuter heeft er al een maand van opzitten. Moeder doet haar best om haar erdoor te scharten ploeteren. In het begin viel het nog redelijk mee. Maar zoals u wel of niet weet, ben ik nog steeds zwanger. Helaas duurt een zwangerschap 40 weken. En heb ik er nog een week of 7 van te gaan. Ik vind het lastiger dan van bij Amber.

Laat ons 1 ding duidelijk zijn: Er is geen ‘we’ in zwanger zijn. ‘We’ zijn niet zwanger, neenee, IK ben het. Copy that? Ik krijg tenen tussen mijn ribben geduwd, sta op ’s nachts met een volle blaas, ben buiten adem, moe en opgezwollen. Ik heb al twee keer pipi in mijn broek gedaan. De ene keer al hoesten en de andere keer al overgeven. Ik hunker naar mijn gewone kleren. Mijn zwangerschapsbroeken (ik heb er 2) zijn in erbarmelijke staat. De ene spant gelijk zot en is te kort en de tweede is aan het scheuren. De weinige kleren die passen worden zo vlug mogelijk gewassen. Veel mode is er niet aan. Bovendien lijk ik de master geworden te zijn in morsen op verse kleren. Als ik dan ergens naartoe ga, draag ik mijn deftigste dingen, meestal hetzelfde.

Den eersten die durft te zeggen dat zwangerschap geen ziekte is, die heeft er van.

Het is niet allemaal kommer en kwel natuurlijk… Het is prachtig. We zullen twee kinderen hebben. Ik prijs mezelf gelukkig… Ze zullen drie jaar in leeftijd verschillen, wat ik perfect vind. Amber lijkt meer en meer te beseffen dat er een broertje of zusje aankomt. Ze is erg geïnteresseerd in andere baby’s en speelt erg veel met haar pop. Ze komt spontaan op de buik liggen en laat nu en dan weten dat er een baby in zit (voor het geval ik het zou vergeten). Ik hoop dat de kleinste pagadder niet te vroeg komt zodat ik de laatste twee weken nog wat van de rust kan genieten terwijl Amber naar school gaat.

Dus nog zeven weken te gaan. Ik ben redelijk goed voorbereid. Laat de baby maar komen! Ik trek ondertussen mijn plan wel, al zaag ik wat meer (sorry Davy), ik mag blij zijn dat ik nog niet waggel! Denk ik toch.

 

 

 

 

 

Hormonen

Hormonen. Alle dames onder ons, je kent ze wel. Die rare beesten die ervoor zorgen dat je de ene dag poeslief bent en de andere dag de women from hell.

Overdrijf eens niet…

Ik overdrijf niet! Waarom wordt dat ook uitgevonden. Hormonen. Bah. Ik zal je eens vertellen wat ze met een zwanger lijf gaan doen.

Ze geven je puisten. Dikke, vettige, witte, geelachtige doch erg goed uitduwbare puisten. En het liefst vanal situeren ze zich op je smoel. Lekker in het zicht van iedereen.

Ze maken je prikkelbaar aka licht ontvlambaar. Zo komt het dat je er soms lichtjes overgaat. Dat ietsje bitsiger zijn, dat beetje extra grumpynessgehalte, dat tikkeltje gemenigheid, zo op het randje van.. dat je naaste zegt ‘jong, wat is dat eigenlijk met gie! ZAAG!’ Tegelijkertijd vind ik het wel stiekem positief. Dat ietsje meer van je durven afbijten, kan geen kwaad. Assertief zijn, noem ik het.

Ze maken je moe. Aan het einde van de dag ben je bekaf en lig je op een schandalig vroeg uur te ronken in je zetel.

Ze maken je verschrikkelijk emotioneel. Bij het minste zit ik te bleiten. Daarom vermijd ik ten stelligste het nieuws. Dat kan mijn hormonaal zwanger lijf niet aan jong!

Ze doen je vergeten. Een typisch zwangerschapskwaaltje waar ik erg veel last van heb. Als je mij vraagt wat ik gisteren gegeten heb, ik moet serieus nadenken! Niet op woorden kunnen komen, woorden verwisselen, rare zinsconstructies,… Domweg, dingen vergeten. Erg vervelend. Gelukkig is dat kwaaltje rap weg eens de baby er uit is gesqueezed.

Ze geven je in no-time de bijnaam ‘verstrooide professor’. Toegegeven, dat is altijd al een rare kronkel van mij geweest. Maar soms wordt het nu wel sterk vergoot. Zie hier een voorbeeld van vraag en antwoord:

  • Vraag: kan je de vergadering van april bijwonen, wanneer stop je en begint je zwangerschapsverlof?
  • Antwoord: Ik stop op 24 mei, ik zal dus jammer genoeg de vergadering niet kunnen bijwonen.
  • Wanneer frang valt: de dag erna

Je interne (darm)stelsels slaan tilt. Niet kunnen ‘gaan’, te veel gaan, om de haverklap pipi moeten doen. Gelukkig heb ik daar momenteel nog weinig last van.

Misselijkheid, gezwollen voeten, … Van die misselijkheid ben ik gelukkig vanaf. Die gezwollen voeten, dat staat me helaas nog te wachten als het volle zomer wordt. Diegene die mij kennen, en mijn voeten zagen toen ik zwanger was van Amber, zullen me wel gelijk geven. Een olifantenpootje is er niets bij! Sexy hoor. Echt. Sexy.

 

Het uiterst positieve aan deze zaak is, dat al deze kwaaltjes verdwijnen als sneeuw voor de zon, eens die kleine koter geboren is. Dan vergeet je dat stante pede. Eens je die baby in je handen houdt. Ben je gewoon de gelukkigste mens ter wereld.